Halîl-ür Rahman’dan öğrendiler sadâkati Hayatlarının baharında Tebessüm ederek girdiler ateşe İster gülistâna dönsün, İsterse nâra… Nefislerini kurban edip Allah’a Ve aldırmadan alevlerin yalımına “Hasbiyaallah!� dediler. Şimdi yüreklerimizde ayak izleri; Mâkâm-ı İbrâhim gibi…

Beşiklerini sallamadı nehirler Bir Asiye kucağında büyümediler Mahrumdular Nil’e boyun eğdiren âsâdan Ama, boyun eğmemeyi öğrendiler Hz Musa’dan. Secdeye kapanmayı Tûr-i Sinâ bildiler.

İffeti, Hz. Yûsuf’tan öğrendiler. Önce koparıldılar baba ocağından, Kuyu gibi karanlık dehlizlere girdiler, Kardeş eliyle… Yılmadılar… Yolları saraylara çıkmadı. Yılmadılar! Kaç kez dünya tüm güzelliğiyle davet etti onları. Yûsuf gibi; “Ben Allah’tan korkuyorum!� dediler. Bir gelin edâ ve hayasıyla yaşadılar hayatı. Çünkü onlar iffeti, Hz.Yûsuf’tan öğrendiler.

Kör testereyle biçilmek mi gerek sevgilinin uğrunda Ölmek mi gerek “of!� bile demeden. Candan geçmek mi ağaç kovuklarında Düşünmeden, tereddüt etmeden Gülümsediler ölüm meleğine Ve Hz. Zekeriyya’nın gidişi gibi gittiler. Çünkü onlar ölürken bile yiğittiler!

Davut’un eli gibiydi elleri Demirden yürekleri Pamuğa çevirdiler. Bir ayet inince gökten Semina ve edeana dediler. Gözyaşıyla karşıladılar vahyi. Onlar ağlamayı Hz. Davut’tan öğrendiler.

Damarlarında Eyyub’un sabrı dolaştı, kan gibi. Hz. Yakub’un şükrü, Taht kurdu yüreklerine, Hakan gibi… Ve can gibi, Candan daha aziz bildiler, Bir yaprak gibi döküldüler. Hz.Meryem’in iffetli bakışlarından, İsa Mesih’in masum göz yaşlarından Süzülerek geldiler. Onlar Kainattan seçilmiş Ve Kâinatın Efendisi’ne sunulmuş Bir demet güldüler.

Onlar yücedir. Çünkü rehberleri, Âlemlerin rahmet sebebi O’nun nazarlarıyla yüceldiler. Sahabe oldular. Tüm makamları, mevkileri yüreklerinden söküp Sâde bir kul oldular. Çünkü onlar Allah’a kul olmayı Rasul-i Ekrem’den Âlemlerin İncisinden Kulluğun birincisinden öğrendiler. Ne öğrendilerse O’ndan öğrendiler Çünkü O, gerçekleşen rüyaydı. O, Habîb-i Kibriyâ’ydı. O, Muhammed Mustafa’ydı!

Sevgili! Nasıl iltica edelim sana ; huzuruna nasıl varalım, yalvaralım?!. Ve duyurabilsin mi sesini!?. Efendim, duyar misin sesimizi?..

Sevgili! Sen aşk ikliminde sultan, sen güzellik şahikasında dolunay, sen vefa göğünde hilal. Biz bir bakışının dilencisi, biz dolunay tutkunları, biz bayramı gözleyen oruçlar. Güzellik ordusunun hakanı sen, gam ruzigârinda gedalar biz. Sen imrenme, biz ayıplanma. Sen özüsün varlığın ve biz varlık iddiasında küstah yoksullar. Sen sabah yıldızlarının ışığı, biz gaflet uykusunda kervancı. Dert ve keder denizinde çığlık çığlığayız biz, kumrular ve bülbüller seni bestelemekte oysa. Çığlıklarımızı bestelere karıştırıver efendim, düşkünlerine, savrulmuşlarına kulak ver. İtivermezsin elinin tersiyle bizi, değil mi efendim?..

Sevgili! Sen gitmiştin... Yokluğunda kaybettik önce varlığımızı ve sonra yok eyledik aklımızı da. Hasretinle akan zamanlarda cevherimiz özden, madenimiz mıknatıstan ayrıldı. Sen gitmiştin... Gönüllerimiz billur kadehler gibi çalındı sengsarlara; ırmaklarımız mecralarında susuzluğa mahkum edildi. Sen gitmiştin... Çelik mermere çarptı, iradeye ateş düştü yokluğunda. Hasretinden akıllar yitirildi efendim, gönüller gölgelere düştü. Kucak kucağa güneşlerimiz söndü, dudak dudağa denizlerimiz kurudu ve sen gitmiştin efendim. Sen gitmiştin... Seninle birlikte her şeylerimiz gitti. Şehitlerimiz kefenlerinden sıyrıldı senden sonra; kanlarımız sahralar doldurdu. Kelimelerimiz anlamlarını yitirdi, kutlu erlerimiz tutsak oldu nefis ordularına... Hiçbir şey kazanmadık ayrılığında, efendim, hiç kâr elde edemedik. Aldandık, hep aldandık. Delilimizi yitirdik, delillerimizi yitirdik. Dillerimiz dilim dilim edildi efendim. Bize sevmeyi unutturdular ilkin; sonra sevginin ne olduğunu... Kendi gönlüne ihanet edenlerimiz, gönlün kendisine ihanet ediyorlardı artık. Vurgunlar yedik pes pese efendim... Ve sen gitmiştin.

Sevgili! Sen gitmiştin... Biricik sığınağımız, varlığımızın övüncü, yüz akımızdın. Hayırları söyleyip gitmiştin, biz ser işler olduk. Uzun uzun emellere kapıldık, kapılanıp kaldık umutların kapısında. Yolunda yürümekten üzerimize düşen, baş kaldırdık önce ve sonra yıkılışlar gördük hep efendim. Ellerimiz vardı açıldıkça dolan, uzandıkça verilen; böğrümüzde kaldı ellerimiz. Hanım idik halayık olduk; bay idik köle edildik. Sen gitmiştin... Yanmış igsilerle kara bahtımıza kara resimler çizdiler. Aşk dervişleri avare, pejmürde, hercâyî rüzgârlara kapıldılar, dönüşlerinin ahengini kırdılar. Bölük bölük kadınlarımız, grup grup erlerimiz, demet demet çocuklarımız, kimi güler, kimi ağlarken yitirdiler kendilerini. Ve sen gitmiştin efendim... Sevgili! Hani bir aşk idin, bir güzellik idin sen, güzellikle askın kesiştiği prizmada. Güzelliğin cihanı gösteren bir ayna; aşkın o aynanın cilası idi hani. Güzelliğin olmasa efendim, aşkı hiç bilmeyecekti cihan; aşkın olmasa güzelliği hiç anlamayacaktı. Aşk pazarında mezat hep güzelliğine; güzellik yurdunda yollar hep aşkına durmuştu efendim... Ve sen gitmiştin... Sevgili! Derd ile ağlayandın; hem derde salandın!.. Gönül yurdunda çaresizlerin çaresi, hastaların merhemiydin. Saadetle yasamış, saadet çağını yaşatmıştın. Suretleri ve canları iman ile sen şekillendirmiş, "Lâ" ile "Illa"yi i câz ile sen dillendirmiştin. Sen gidince, ey sevgililer sevgilisi, güvercinlerimiz tuzaklara esir düştü; Hüdhüdlerimizin mil çekildi gözlerine. Artık düşmanlarımız dostlar arasında; dostumuz düşman içinde. Divanelere döndük, yaya kaldık yolunda. Kendimizi unuttuk, seni bilmez olduk... Sana muhtacız!.. Sana en fazla muhtacız. En fazla sana muhtacız. Uyandır bizi uykumuzdan... Gel ey sevgili! Bir gelişle gel, bir gülüşle gel. Doğ ufkumuza, sar dünyamızı, gir gönlümüze yeniden... Sana muhtacız...

Sana en fazla muhtacız...

Geçilmezler Sen in ile geçilir,

Adın anılınca nûrlar saçılır;

Doğ rûhuma beni hasretle yakma!

Hak aşkına kulun yalnız bırakma!

Ben bir kapıkulu, Sen de Sultansın,

Yolda kalmışlara Hak tan emansın,

Ben bir ceset isem, Sen onda cansın;

Doğ rûhuma beni hasretle yakma!

Dost aşkına kulun yalnız bırakma!

Âşıklar ararlar Sen i her yerde,

Dudağın şerbeti dermandır derde..

Ben bir dertli isem dermanım nerde?

Doğ rûhuma beni hasretle yakma!

Hak aşkına kulun yalnız bırakma!

Bir yüzü karayım pek çok vebâlim,

Düşe-kalka, kalmadı hiç mecâlim..

Bilmem ki ötede ne olur hâlim..?

Doğ rûhuma beni hasretle yakma!

Hak aşkına kulun yalnız bırakma!

Mevsimler bir zaman bütün bahardı,

Korkarım o günler bir bir karardı..

Merhamet! Yollar gidip sarpa sardı..

Doğ rûhuma beni hasretle yakma!

Dost aşkına kulun yalnız bırakma!

Tanıdıkmı tanıdık, A aşina

Bir gece bu kadarmı sıcak olur

Ve bir gece bu kadarmı güzeldir

Bu geceyi ilk defa görüyorum

YorgunluÄŸu unutmuÅŸ onlarca insan

Hepsinin gözlerinde çocuksu bir merak

Çocuksu bir huzur,

Bu hali ilk defa görüyorum

Hangisine dokunsam sevinçten ağlayacak

Bayramlık almış çocuklar gibi masum bir neşe

Mesafeler kısaldıkça Medine yaklaşıyor

Bu bir rüyamı Allah’ım

Bu ne güzel bir rüya Allah’ım

Şafak sökünce sevgilinin yurdundamı olucaz

Bu hiç beklenmedik bir yolculuk

Beklenmedik bir davetle baÅŸlanan

Ve beklenmedik kabul gerçekleşiyor sanki

Yıllar yılı hasret çek ama

O hasretin yükünü bir sonraki güne

Başkaları gidince o vuslat düğününe

Özlemle biriktir

Daha çook ötede diyen hayel dünyana bırak

Sonra uzan ve uyu

Tam uykuya dalarken biri uyandırıp diyorki;

Vakit geldi kalk bakalım işte vuslat gecesi

Bu vuslatı ilk defa yaşıyorum

Medine yolcuları toparlanıyor

Vakit geldi iÅŸte

Ä°ÅŸte vaktin gayesi,

Gece gündüze dönüşürken

Gecenin son, gündüzün ilk hediyesi

YemyeÅŸil bir kubbe,

Sevgilinin yurdu Medine

Ey Medine

Ben bu yurda ilk kez geliyorum

Ve ilk kez ruhunla gülüyorum.

Ve senin gibi sultanım.

Allah’a kul olmalı

Namaz, gözünün nuru…

Sen namaz için mihraba yaklaşınca

Yüz yirmi bin peygamber geçer sağına…

Solunda ashabı güzin

Ve saf saf melekler

Sonra milyonlarca veli

Edeple ardına geçer

Müminler sıra sıra…

Canlı cansız tüm varlık …

Sen namazdasın ve kainat ardında…

Uzanır öpülesi ellerin

O nurlu ellerin

Rahmanın dergahına uzanır

Ä°steyen sensin ; veren Allah !

Ä°ste sen,

“Rabbin sana verecek eve sende hoşnut olacaksın �

Sen iste ki Allah’a yakarışın yüreklerimizi yaksın

Sen iste ki ,

Alemler sesini sensi katsın

“ Ver, ne olur Allah’ım !

Habib’in ne istiyorsa bize de ver Allah’ım ! �

"kureyşîler sana verdikleri sözde durmadılar, hudeybiye de seninle yaptıkları misakı bozdular. bizi vetir de, kendi yurdumuzda gafil avladılar. benim kimseyi yardıma çağırmayacağımı, çağıramayacağımı sandılar."

dedi ve durdu. şair ağlıyordu. peygambere çevrildi tüm gözler ve o an tutuldu nefesler. sahabenin başları yere değiyordu, çünkü mübarek alınlarındaki damar belli oluyor, peygamber celalleniyordu.

“ey nebi! Allah’ın kullarını yardıma çağır, içlerinde Allahın rasulü de olsun yapılan zulme, öfkesinden renkten renge girsin, ve büyük bir ordunun başına geçip, denizler gibi köpürerek akıp gelsin.�

şiir bitmişti, şair de bitmişti. gözler hâlâ peygamberdeydi, Allahın râsûlü, ridasını toplayıp ayağa kalktı! ve sahabe ayağa kalktı. şimdi konuşan peygamberdi;

“eğer kendime yardım ettiğim şeylerle huzaalara yardım etmezsem, ben de yardım görmeyeyim. varlığım kudret elinde olan Allah’a andolsun ki, kendimi ve ev halkımı koruduğum gibi, bunları da koruyacağım. şimdi haber salın yeryüzüne! Allah’a ve ahiret gününe iman edenler medine’de toplansın.� medine dağlarında savaşın ritmi, sokaklarında peygamber sessizliği… konuşmuyor nebi hane-i saadet’te kılıçlar bileniyor hane-i saadet’te zırhlar temizleniyor ve şehirlerin anası gülüyor. mekke-i mükerreme uzaktan gülüyor.

gül ey mekke! gün senin günündür gün senin fetih günündür. gül ki, bu dönüş sanadır. baksana, dün bağrından koparılan yiğitler dönüyor sana erak topraklarını savuran rüzgar dönüyor önce ardından büyük bir birlik; başlarında halid bin velid! arkadan ey mekke! senin topraklarında yaşarken rabbim Allah’tır dedi diye sövülen, işkence gören, her tarafı kıpkızıl kurban taşları gibi kan içinde kalan muhacirler geliyor. en önde zübeyr bin avvâm geliyor hani sekiz yaşında müslüman olan hani onbeş yaşında senden koparılan amcası onu bir hasıra sarmıştı hani ateş dumanına tutmuştu küfre dönsün diye. ama o dönmedi küfre ve peygamber yıldızlarından biri olarak en önde sana dönüyor ey mekke! sonra bir bölük halinde beni gıfarlar geliyor! bayrakları ebu zer gıfari’nin elinde… şu müslüman oluşunu kâbede ilan edince bayılana kadar dövülen ebu zer geliyor. eslemler geliyor bölük halinde müzeyneler bin kişilik alayla geçerken çölden tekbir sesleri geliyor göklerden ey mekke başka kimi bekliyorsun söyle! hz.hamza’yı mı? musab bin umeyr’i mi? onlar, şehitler ordusuyla tebessüm ediyorlar sana ve baksana gözleri ışıl ışıl sana yaklaşan ve tozu dumana katan bir alayı seyrediyorlar kapkara bir taşlığı andıran bu alay da kim bir hareketlilik semada… bunlar ölüme susamış savaş erleri ensâr! ve en ortada simsiyah sarığıyla yâr! o an peygamberler ayakta, melekler ayakta şehitler ayakta… ey mekke kalkabilirsen sen de kalk çünkü gönüllere safâ geliyor hazreti muhammed mustafa! geliyor

----- sekiz yıl geçti aradan sensiz tam sekiz yıl geçti… gittiğin gece uzaktan dönüp kâbe’ye bakınca; “mekke!� demiştin, “sen benim için bütün dünyadan daha değerlisin ama senin insanların beni rahat bırakmıyor� deyip gitmiştin. yıldızlar da seninle birlikte gitmişti. kapkaranlık geceler kalmıştı ardında. mekke öksüz kalmıştı. ve mekke çocukları… çocuklar hep sümeyye’nin toprağa düştüğü yerde oynadı, habbâb bin eret’in ateşe atıldığı yerde oynadı hane-i saadetin üzerinde sevr mağarasından kalma güvercinler bekledi seni . kâbe-i muazzama’da namaz kılışını özleyen hârem, haticetül kübrâ’nın hatıraları, o gül kokuna hasret kalan sokaklar bekledi seni. şimdi kasva’dan inmez misin ya rasulallah! inmez misin ki, ayaklarından öpsün mekke toprakları ve kaldırmaz mısın başını ki nur çehreni seyretsin âlem

Sen önceleri bir kütüğün üzerine çıkıp hutbe okuyordun

Ashab-ı kiram çoğaldığı vakit, söylediklerini tüm cemaat duysun diye minber yaptırdın

O zaman senden ayrılmaya tahammül edemeyen kütük ağlamıştı

Sen ona dokunana kadar ağlaması devam etmişti

Ancak elini üzerine koyunca sukunete kavuşmuştu

Senin ayrılığına bir ağaç parçası bile tahammül edemezken Müslümanlar nasıl dayanabilsin ?

Allah rahmet deryalarını senin üzerine boşaltsın

Ya resulallah anam babam sana feda olsun

Sen Allah katında o kadar faziletlisin ki

Allahu teala sana yapılan itaati fazileti zatına yapılmış kabul ediyor.

Kim peygambere itaat ederse muhakkak Allaha itaat etmiÅŸ olur

Ya resulallah anam babam sana feda olsun

Senin faziletin Allah’ın katında öyle yüksek derecelere ulaşmıştır ki

Seni tüm peygamberlerden sonra göndermesine rağmen, hepsinin başında zikredip yer veriyor

Ey Resulum hatırla ki bir vakit peygamberlerden söz almıştık

Senden de, Nuh’dan da,İbrahim’den de, Musa’dan da, Meryem oğlu İsa’dan da

Onlardan sağlam bir söz aldık

Allah rahmet deryalarını senin üzerine boşaltsın

Ya resulallah anam babam sana feda olsun

Allah katında senin faziletin öyle bir dereceye ulaşmıştır ki

Cehennem ehli sana itaat etmiş olmayı ister

Oysa bu temenniyi yaptıkları zaman ateş içinde azap görecekler

Ya resulallah anam babam sana feda olsun!

Eğer Allahu teala Hz Süleyman’a sabahdan öğleye kadar katettiği mesafe bir aylık

Öğleden akşama kadar katettiği mesafe de de bir aylık yol olan rüzgarı vermişse de

O sana verilen ve üzerinde gece yedinci semaya kadar çıkıp ,

Sonra aynı gecenin sabahında dönerek sabah namazını Mekke’de kıldığın burakdan

daha mucizevi deÄŸildir!

Allah rahmet deryalarını senin üzerine boşaltsın

Ya resulallah anam babam sana feda olsun!

Eğer Allahu teala Meryem oğlu İsa’ya ölüleri diriltme mucizesi vermişse de

Onun bu mucizesi zehirlenmiÅŸ ve piÅŸirilmiÅŸ koyunun seninle konuÅŸup

“Zehirliyim beni yeme� diyen mucizesinden daha üstün değildir

Ya resulallah Nuh kavmine beddua etmiÅŸti:

“Ey Rabbim inkarcılardan hiçkimseyi yeryüzünde bırakma� demişti.

Eğer sende o beddua gibi bizim için bir beddua etseydin

Muhakkak hepimiz helak olurduk.

Halbuki secde halindeyken senin sırtına pislik dolu işkembeyi attılar

Yüzünü kanatıp, dişlerini kırdılar

Bu yapılanlara rağmen sen onlar için hayır dua etmekden başka bir şey yapmadın

Ve şöyle dedin:

“Allah’ım kavmimi bağışla, çünkü onlar bilmiyorlar�

Ya resulallah anam babam sana feda olsun

Eğer sen sana denk olan insanlarla otursaydın bizimle oturmaman gerekirdi

Eğer sen sana denk olan insanlardan kız alıp-verseydin bizimle akrabalık bağı kurmazdın

Eğer sen sana denk olan insanları vekil tayin etse idin bizi hiçbir zaman vekil etmezdin

Fakat Allahu telaya kasem ederim ki

Sen bizimle oturdun,bizden kız alıp-verdin, bize vekil oldun,bizi vekil tayin ettin

Senin elbisen yünlüydü,merkebe bindin,

Arkana başkasını aldın, yemeğini toprak üzerinde yedin

Allah’ın salat ve selamı senin üzerine olsun

Anam babam sana feda olsun.....

Bugün Medine sokaklarında dolaşırken göz göze gelebilirsiniz, Bir vesile ile konuşabilirsiniz, belki tanımayabilirsiniz Ama asr-ı saadetten günümüze kadar gelen ensarın kokusunu, Peygamber sevgisiyle yanan yüreklerin, Torunlarına ulaşan kokusunu hissedebilirsiniz.

Dilerseniz, huneyne gidelim. Fahri Kainat efendimizin ensara duyduğu sevgiyi öğrenelim. İşte huneyn günü; Savaşın sonunda yüklü miktarda ganimet elde edilmişti. Ganimeti en çok ensar hak etmişti bu doğruydu, En çok ensar liyakat göstermişti buda doğruydu, Ama ALLAH Rasulünün bir bildiği vardı. ALLAH Rasulü Müslümanların kemaline güvenerek, Ganimetten ensara pay vermemişti.

Saad bin ubade ensar adına Rasülallahın yanına geldi, Ya Rasülallah dedi. Ensardan bazı kabileler sana karşı gönüllerinde kırgınlık duydular. Fahri kainat neden diye sordu; Ganimetleri kendi kavmin ve diğer arab kabileleri arasında paylaştırıp, Kendilerine pay vermediğin için. Belikli ensardan bazıları Fahri Kainatın, Kendilerine ne kadar değer verdiğini anlayamamıştı. Efendimiz üzgündü… Kavmini topla ve bana bildir diye emretti. Saad bin ubade ensarı topladı Rasülallah geldi; Burada ensarın dışında kim varsa ayrılsın buyurdu. Ensar damardaki kanın nasıl donduğunu artık anlayabiliyordu. Yüzünde kara bulutların gökyüzüne verdiği çehre gizliydi sultanın, Yağsaydı hüzün yağardı ve yağdı; Önce kelime-i şahadet sonra ALLAH’a hamd, Ve konuşanların en güzeli hüzün peygamberi.

Konuşma başladı;

“Ey ensar topluluğu; Bugünden itibaren belki Müslüman olurlar diye, Kendilerine ganimet verdiğim için, Hakkımda söylediklerinizi duydum�

“Ey ensar; ALLAH size imanı lutfetmedimi, Sizi şereflendirip üstün kılmadımı, Size ALLAH yardımcıları, Peygamber yardımcıları sıfatını vermedimi�

“Eğer hicret olmasaydı ensardan olmayı isterdim, İnsanlar bir vadide toplansa sizler başka bir vadide toplansanız, Ben sizin yanınıza gelirdim, sizler benim sırdaşımsınız.�

“Herkez ganimet olarak aldıkları mallarıyla, Koyunları ve develeriyle yurtlarına dönerken; Siz ALLAH Rasülü ile dönmeye razı değimlisiniz…? “Ensar… Razıyız Ya Rasülallah dediler.�

Ama sevgili peygamberimiz yine mahsundu; “Sözlerime karşılık olarak bana cevap veriniz buyurdu.� Ensarın ileri gelenlerinden biri söz aldı;

“Ya Rasülallah… Biz zülmün içindeydik ALLAH senin hatrına bizi kurtuluşa erdirdi, Biz alevden bir uçurumun yanıbaşındaydık, ALLAH senin elinle bizi o uçurumdan kurtardı, Biz dalalet karanlığı içindeydik, ALLAH senin vasıtanla bizi hidayet aydınlığına çıkardı. Biz rab olarak ALLAH’tan, Din olarak islamdan, Ve peygamber olarakta senden hoşnuduz Ya Rasülallah, Sen dildiğin gibi davran biz sana tabiyiz.

O an ensarın üstüne hüzün yağıyordu, Gözleri neme bulanmıştı, Kalpleri göğüslerinden çıkıcak gibiydi. Ve sevgililer sevgilisinin sesi titredi, Ensarın hıçkırıklarına karıştı sevgilinin sesi “Siz bana bu şekilde değilde, Şöyle mukabele etseydiniz, Yine doğru söylemiş olurdunuz�

“Ey Muhammet Sen bize kovulmuş olarak gelmedinmi, Biz sana kuçak açıp seni barındırmadıkmı, Herkez seni yalanladığı halde biz seni doğrulamadıkmı, Perişan bir haldeydin, Biz sana her şeyimizi seferber edip yardım etmedikmi, Böyle deseydiniz yine doğru söylemiş olurdunuz�

Ensarın cevap vermeye mecali kalmamıştı, Ağlamaktan ölücek gibiydiler. Efendimizde onlarla birlikte ağladı, Bilmemki medineye dönene kadar Kaç kez Rasülallaha bakıp ağladılar Kaç kez hamd ettiler, Böyle biricik peygamberleri oldukları için.