Kainatın Sultanına(s.a.v)

Posted by zixak

Ben seni görmeden sevdim

Yorgun gecelerde titreyen bir yetim bir öksüz yüregimde sevdim seni

Ey gönül bahcemde büyüttügüm nazli cicek,

Ey sevdamin adi, askin gercek anlami

Bu hasret, bu gurbet söyle, söyle ne zaman bitecek

Ben seni görmeden sevdim

Yolunu gözledim bir Medine sabahi

Ellerimde güller, güllerki kokunu aldigim, kokunu alip yandigim

yanip yanip agladigim...

Ben seni görmeden sevdim

Gözlerini gözlerime degdir efendim, ellerini ellerime

Sevmeyi senden ögrendim ilkin, sevilmesi gereken herseyi senden

Sefkat seninle mana buldu, buz cöllerini seninle asdim

Ben seni görmeden sevdim

Bahar yüzlü insanlar bildim etrafinda pervane

onlardan biri olmak istedim hep, her emrine amade

Seninle yasamak seninle ölmek,

ama en cok seni seni görmek istedim...

Ben seni görmeden sevdim, konunu aldim güllerde,

Ben seni görmeden sevdim, adini andim yürekte

Sevgili Sevgili en Sevgili!!!!!

Umut Mürare

YaÄŸmur

Posted by zixak Vâr eden’ in adıyla insanlığa inen Nûr Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur Kutlu bir zaferdir bu ebâbil dudağından Rahmet vâdilerinden boşanır âb-ı hayat En müstesna doğuşa hamiledir kâinat Yıllardır boz bulanık suları yudumladım Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım Hasretin alev alev içime bir ân düştü Değişti hayal köşküm, gözümde viran düştü Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebî’nin Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla Mehtâbını düşlerken o mühür sahibinin Sarsılır Ebû Kubeys kovulmuş feryatlarla Evlerin anasına dikilir yeşil bayrak Yeryüzü âvaredir, yapayalnız ve kurak Zaman, ayaklarımda tükendi adım adım Heyûlâ, bir ağ gibi ördü rüyalarımı Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım Yağmur, gülşenimize sensiz , baldıran düştü Düşmanlık içimizde; dostluklar yaban düştü Yenilgi, ilmek ilmek düğümlendi tarihe Her sayfaya talihsiz binlerce kurban düştü Bir güzîde mektuptur, çağların ötesinden Ulaşır intizârın yaldızlı sabahına Yayılır o en büyük muştu, pazartesinden Beyazlık dokunmuştur gecenin siyahına Susuzluktan dudağı çatlayan gönüllerin Sükûtu yâr, sevinci duâlar kadar derin Çaresiz bir takvimden yalnızlığa gün saydım Bir cezîr yaşadım ki, yaşanmamış, mâzide Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım Sensiz, kaldırımlara nice güzel cân düştü Yarılan göğsümüzden umutlar bîcan düştü Yağmur, kaybettik bütün hazinesini ceddin En son, avucumuzdan inci ve mercan düştü Melekler sağnak sağnak gülümser mâverâdan Gümüş ibrik taşıyan zümrüt gagalı kuşlar Mutluluk nağmeleri işitirler Hira’dan Bir devrim kokusuyla halkalanır yokuşlar Bir bebeğin secdeye uzanırken elleri Paramparça , ateşler şâhının hayalleri Keşke bir gölge kadar yakının da dursaydım O mücella çehreni izleseydim ebedi Sana sırılsıklam bir bakışta ben olsaydım Sarardı yeşil yaprak; dal koptu;fidan düştü Baykuşa çifte yalı; bülbüle zindan düştü Kâtil sinekler deldi hicâbın perdesini İstiklâl boşluğunda arılan nâdân düştü Dolaşan ben olsaydım Sâve’nin damarında Tablosunu yapardım yıkılan her kulenin Ebedî aşka giden esrarlı yollarında Senden bir kıvılcımın, süreyyâ bir şûlenin Tarasaydım bengisu fışkıran kâkülünü On asırlık ocağın savurdum külünü Bazen kendine aşık deli bir fıtınaydım Fırtınalar önünde bazen bir kuru yaprak Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım Sensizlik depremiyle hancı düştü; han düştü Mazluma sürgün evi; zâlime cihan düştü Sana meftun ve hayran, sana râm olanlara Bir belâ tünelinde ağır imtihan düştü Bâdiye yaylasında koklasaydım izini Kefenimi biçseydi Ebvâ da esen rüzgâr Seninle yıkasaydım acılar dehlizini Ne kaderi suçlamak kalırdı, ne intihar Üstüne pırıl pırıl damladığın bir kaya Bir hurma çekirdeği tercihimdir dünyada Suskunluğa dönüştü sokaklarda feryadım Tereddüt oymak oymak kemirdi gurûrumu Bahîra’ dan süzülen bir yaş da ben olsaydım Haritanın en beyaz noktasına kan düştü Kırıldı adaletin kılıcı; kalkan düştü Mahkûmlar yargılıyor; hâkimler mahkum şimdi Hakların temeline sanki bir volkan düştü Firâkınla kavrulur çölde kum tâneleri Ahûların içinde sevdan akkor gibidir Erdemin, bereketin doldurur hâneleri Sensiz hayat toprağın sırtında ur gibidir Şemsiyesi altında yürürsün bulutların Sensiz, yükü zehirdir en güzel imbatların Devlerin esrârını aynalara sorsaydım Çözülürdü zihnimde buzlanış düşünceler Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım Sensiz, tutunduğumuz dallardan yılan düştü İlkin karardı yollar, sonra heyelân düştü Güvenilen dağlara kar yağdı birer birer Sensizlik diyârından püsküllü yalan düştü Yağmur, duysam içimin göklerimden sesini Yağarsın; taşlar bile yemyeşil filizlenir Yıldırımlar parçalar çirkefin gövdesini Sel gider ve zulmetin çöplüğü temizlenir Yağmur, bir gün kurtulup çağın kundaklarından Alsam, ölümsüzlüğü billur dudaklarından Madenî arzuların ardında seyre daldım Küflü bir manzaranın çürüyen güllerini Senin için görülen bir düş de ben olsaydım Şehirler kâbus dolu; köylere duman düştü Tersine döndü her şey sanki; âsuman düştü Kırık bir kayık kaldı elimizde, hayâlî Hazîndir ki, dertleri aşmaya ummân düştü Ayrılığın bağrımda büyüyen bir yaradır Seni hissetmeyen kalp, kapısız zindan olur Sensiz doğrular eğri; beyaz bile karadır Sesini duymayanlar girdâbında boğulur Ana rahminde ölür sensizlikten bir cenîn Şaşkınlığa açılır gözleri, görmeyenin Saatlerin ardında hep kendimi aradım Bir melâl zincirine takıldı parmaklarım Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım Sensiz, ufuklarıma yalancı bir tan düştü Sensiz, kıtalar boyu uzanan vatan düştü Bir kölelik ruhuna mahkum olunca gönül Yüzyıllardır dorukta bekleyen sultan düştü Ay gibisin; güneşler parlıyor gözlerinde Senin tutkunla mecnun geziyor güneş ve ay Her damla bir yıldızı süslüyor göklerinde Sümeyra’yı arıyor her damlada bir saray Tohumlar ve iklimler senindir ; mevsim senin Mekanın fırçasında solmayan resim senin Yağmur, bir güm elimi ellerinde bulsaydım Güzellik şâhikası gülümserdi yüzüme Senin visâlinle bir gülmüş de ben olsaydım Tavanı çöktü aşkın; duvarlar üryan düştü Toplumun gündemine koyu bir isyan düştü İniltiler geliyor doğudan ve batıdan Sensizlikten bozulan dengeye ziyan düştü Islaklığı sanadır âhımın, efganımın İçimde hicranınla tutuşuyor nağmeler Sendendir ekşimeyen cevheri efkârımın Nazarın ok misali karanlıkları deler Bu değirmen seninle dönüyor; âhenk senin Renkleri birbirinden ayıran mihenk senin Bir hüzün ülkesine gömülüp kaldı adım Kapanıyor yüzüme aralanan kapılar Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım Yağmur, sayrılığıma seninle derman düştü Beynimin merkezine ölümsüz ferman düştü Silimdi hayalimden bütün efsûnu ömrün Bir dönüm noktasında aklıma Rahman düştü Nefsinle yeniden çizilecek desenler Çehreler yepyeni bir değişim geçirecek Aydınlığa nûrunla kavuşacak mahzenler Anneler çocuklarına hep seni içirecek Yağmur, seninle biter susuzluğu evrenin Sana mü’mindir semâ; sana muhtaçtır zemin Damar damar seninle, hep seninle olsaydım Bâtılı yıkmak için kuşandığın kılıcın Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım Kardeşler arasına heyhat, sû-i zan düştü Zedelendi sağduyu; körleşen iz’an düştü Şarkısıyla yaşadık yıllar yılı baharın İnsanlık bahçemize sensizlik hazân düştü Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım Bahîra’dan süzülen bir yaş da ben olsaydım Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım Senin için görülen bir düş de ben olsaydım Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım Senin visâlinle bir gülmüş de ben olsaydım Sana hicret eden bir kureyş de ben olsaydım Damar damar seninle, hep seninle olsaydım Bâtılı yıkmak için kuşandığın kılıcın Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım

  Nurullah Genç 

….Bir Gel’(sen)…

Posted by zixak ...şimdilerde uzaklığının resmini çiziyor olmasaydım;nasıl olurdum ki… ……..biraz çaresizlik, biraz sevgiyi özümseyememek, biraz yorgunluk, biraz suskunluk, biraz yârsızlıktan alınan yaralar… biraz…biraz..bir-az… bir! az mı kaldı çok mu az? uzaklığını kendim çiziyorum; ufka bakan gözlerimi kısıyorum sanırım ve küçülüyor ufuk gözümde… küçültüyorum, büyük olan’ı..küçük değerleri atfedip, zulmediyorum belki de güzel’e… ah yakınlığın! ah yanarak serinlemek! ah ibrahimî bir cesaret; eşyanın nemrutluğuna karşı..ah yar yüzü; ağyâr’dan vazgeçebilmem yolunda en vefalı dost! aşk’ın burağı..ah yâr yüzü! sîmam, sâcide vasfında olmalı bilirim; sana dönebilmek için.. ah yâr yüzü! uzaklığına “ âh� ederiz biz… bir gelsen şu dünyama; yüreğimde tufan var;gemim su alıyor. bir nûh sabrıyla anlatmıştı oysa yüreğim seni bana; dinlemediğim her sözün sonsuzluğunda boğuluyorum… yüreğimde tufan var; cûdi’yi gözlerim..bir inşirah! bir başlangıç, yeni bir nesille! bir gelsen şu dünyama; çölün orta yerinde beklemekteyim kuyudan birileri çıkaracak beni diye; ama yûsuf iffetiyle arınmalı önce.. yakub duasıyla çekilmeli kuyudan… aklım, züleyha’nın imtihanını yaşatır yüreğime; yûsuf bildiğime eza eder… bir gelsen şu dünyama; sevbân(r.a) misali gözlerinin içine bir bakabilsem; sevdiğimi söyleyebilsem..razıyım efendim dağlardan selin güldür güldür gelişi gibi hüznün gelmesine; saadet asrında bir bilâl masûmiyetiyle yaşarsam hüzün nedir ki…hüzün gidişindir; o zaman sözlerim �siyah gözlerine beni de götür / artık bu yerlere sığamıyorum� olur… bir gelsen şu dünyama, dizine dizimi yaslayıp, dilime zikri telkin edişini bir yaşasam fedâ edebilirim var-larımı...anamı, babamı, sevgimi ifade ettiğim herkesi... gelsen de, ahvâlime öteleri gören nazarınla nazar kılsan,benim sevdalarıma bir yol çizsen; ben, kayboluyorum kendi bildiğim yollarda, yüreğimin kıvrımlarında, yüreğimde yer verdiğim insanların fikirlerinde... kayboluyorum sevdalarımın derinliğinde,boyutunu ferasetsiz nazarlarla çiziyorum da hikmetten yoksun kalıyor değerli bildiğim haller... bir gelsen şu dünyama, aşk nasıl yaşanırmış bir görsem... bir yaşasam... kurtulacağım şu ikilikten... bir gelsen şu dünyama ; beni utandırmadan, beni uyandırırcasına, beni bağrına basarcasına…

Efendimize(s.a.v)…

Posted by zixak                                     Efendim(s.a.v)'e...

Ahlarım göğe çıkmış, hüzünler perde perde

Bir vuslat şarkısı bu dillenir bu yürekte

Mesafeler çok uzun yolculuk var öteye

Düşlerim sana muhtaç, o kutlu nefesine…

Günahlarla diz çökmüş kalbim prangalarda

Şu aciz sessizliğim duy neler söyler sana;

Kimse merhem olmuyor bu onulmaz yarama

Ümitlerim kırık, dökük veysel yorgunluğunda…

İçimde kutsal nazarının acı sancısı

Seni söyler kirpiklerim tıpkı yağmur damlası

Alevlenir gönlümde aşk ateşinin hası

Bitsin n’olur artık hasretlerimin yası…

Rüyalarımda bile en güzel olan sensin

Cennetlerde yıkanmış narin bir menekşesin

Solmamaya yemin etmiş bahar sensin, gül sensin

Hızır eli, hak habibi, dostların sahibisin…

Kıyılarıma vurdukça hicran ben seni arıyorum

Sonsuz gayyalardayım elini bekliyorum

Yokluğunun hastasıyım adınla yanıyorum

Can değil, canan değil tek seni istiyorum…

Dualarımın özü, candamarımda kansın

Aşkınla öyle oldur görenler mecnun sansın

Gönül tahtıma buyur ruhum senle taçlansın

Nefsim gafletle geçen günlerinden utansın…

Ah! duysam duyabilsem “ümmetim� değişini

Bakışlarında görsem cennetin neşvesini

Silerim işte o an tüm dünya sevgisini

Yeter ki kabul buyur yakine vardır beni

Yeter ki kabul buyur lütfuna erdir beni…!