Sana bu mektubu bir Nisan ayının son gününde, ömrümün yarı yılı geçmiş, belki de tükenmiş bir bahar akşamında yazıyorum. Yine sana özlem doluyum, yine hasret doluyum, sana duygularımı nasıl anlatayım bilemiyorum.

Sana olan özlemimi anlatmak için Asr-ı Saadette yaşayabilseydim, bu sevdayı seninle paylaşabilseydim, yüreğimizi daraltan sıkıntıları sana anlatabilseydim. Senin tozun toprağın olabilseydim Efendim. Sorma bizleri ne olursun, bizler ne haldeyiz, senin bıraktığın yerlerde ne yazık ki değiliz. Senin ümmetin makam, mevki, mal, itibar peşinde. Hiç kimse sormuyor artık zenginin malı helalden mi haramdan mı? Mevki ve makam sahipleri o yerleri gerçekten hak ediyor mu? İnsanları ağlatanlar, ağlatmaktan zevk duyar oldu. Fakir fukara ne halde, hiç kimse sormaz oldu. Mevki ve makam sahipleri bulundukları yerleri kaybetmemek için, haksızlığa göz yumuyor.

Senin zamanında böyle değildi Efendim.

Ey güzeller güzeli bizleri seyretmektesin. Ãœmmetinin halini hepsini bilmektesin. Senden dua bekliyoruz Efendim. Medine’nin sıcak meltemleriyle nur ve ışık saracak rahmet bulutlarını gönderiver. Allah’tan gelen her ÅŸeye teslimiz, sabır ediyor ve şükrediyoruz, ama artık bu sıkıntılarımız bitsin istiyoruz.

Diyeceksin belki de, sizler bunları hak ediyorsunuz. Benim sünnetime Rabbimin emrine karşı geliyorsunuz. Beni gerçek anlamda sevmiyorsunuz.

Belki de sana şöyle seslenmek istiyoruz.
Ey Sevgililer Sevgilisi nerdesin?
Gel artık yüzyıllar geçti aradan
Bir dua iklimiyle gel ne olur
Bir rahmet deniziyle gel ne olur
Sil bütün kanayan yaraları
Aydınlat yeniden bütün dünyamızı
Işık saçarak nur saçarak gel
Gel de ey güzeller güzeli
Nasıl gelirsen gel

Efendim, altı sene önce Hacda çok güzel duygular yaÅŸadım. Medine’nin mis kokuyordu havası, meleklerin miski amberdi kokusu. Adım adım yaÅŸadım, ama dayanamadım. Senin soluduÄŸun havayı solumak, senin gezdiÄŸin toprakta gezmek, Uhud Dağını seyretmek, Hamza’nın ÅŸehit oluÅŸunu hayal etmek öyle güzeldi ki, Rabbim tekrarını nasip etsin inÅŸaallah.

Ya Nebi! Sana olan özlem hiç bitmiyor, dinmiyor. Rabbimin yarattığı her ÅŸeyde, Onun azametini görmeye, senin “Ãœmmetim, ümmetim” diye sesleniÅŸini duymaya çalışıyoruz. Senin yolundan belki de tam olarak gidemiyoruz, ama senden ÅŸefaat bekliyoruz. Bir gün gelip bu dünyadaki görevimiz bittiÄŸinde bizi gerçek alemde kucaklamanı bekliyoruz.

Sana selam olsun ey Sevgililer Sevgilisi. Kalbimiz yanarak özlemimiz bir kat daha artarak yalvarıyoruz Rabbimize.
Bizi sana layık ümmet etsin. Layık etsin ki ebedi alemde ebediyen seninle olalım.

Haliçeler gibi her yan rengârenk,
Âdeta bir hülyâ âlemi âhenk!
Ve rüyâlardaki Cennetlere denk,
Ovalar, obalar, altın çayırlar.

Göğe ser çekmiş ağaçlar salınır,
“Hû hû� nağmeleri heryanı alır;
Her gün başka güzellikle ağarır,
Hür maviliğiyle mahmûr sabahlar.

Hayat kesilmiş heryanıyla toprak,
Çiçeklerde tebessüm yaprak yaprak;
Neş’eyle dönüyor devreden bu çark,
Gamze çakıyor sevdâlı ufuklar.

Her gün daha da enginleşiyor mâvi ümid,
Baykuşlar her yanda ölüm marşları söylüyor..
Ve iÅŸte ufukta levent boylu ‘Nesl-i cedîd’!
Gecelerde hırıltı, geceler boğuluyor;
Her gün daha da enginleÅŸiyor mâvi ümid…

Geçen günler defterlerde hâtıra,
Defterler hesaplaÅŸma kefesinde..
Sıkıştırılmış bir-iki satıra,
Hüzünlü melodi ölgün sesinde.

Hazanla dökülmüş yaprak,
Yerlerde sürünen bayrak…

Zaman fıkır fıkır her yanı işve,
Çapkınlara tuzak bir karadelik;
Farkedinceye dek hep tatlı neşve,
Beylik sayılan bir sefil kölelik..

Aydınlık ruhlar öğünsün,
Gafletli baÅŸlar döğünsün…

Onda sonsuzluÄŸa uzanan yollar,
Onda meknî ebediyet şuuru;
Bizi kucaklayan ışıktan kollar,
Kapalı fânusta sırlar menşûru…

Bahis açma gamsızdan, içime sis saçılır;
Nefes et kardan buzdan, gözüm gönlüm açılır…

Çoklarda yürek paslı, ölmeden ölüp gitmiş..
Bedende ruhlar yaslı, sanki işleri bitmiş.

Inâyet ola Hakk’tan, nabızda teklemeler;
Åžapa oturduk çoktan, ruhlarda eklemeler…

Azme kemend vurulmuÅŸ, yiÄŸitlikten yok eser;
Yorulmazlar yorulmuş, diri ölüden beter..

Yok nihayetin, olmaz Sana hitam,
Halk eden Sensin, Seninledir devam..

Tekmil varlık, nezdindeki bir nûrdan,
‘Ol’ dedin, oldu bir ışık billûrdan.

Her şey o baş döndüren âhengiyle,
Göz kamaştıran nûru ve rengiyle;

Dellâldır varlığına şüphemiz yok,
Her yanda akan nûrlar oluk oluk.

Sendendir her çehrede parlayan nûr,
Sendendir rûhlarda duyulan huzûr.

Yeryüzü Senin ihsanlarınla var,
Tek bir lem’asıdır Cemâlin bahar.

Bir cilvesi de onun sımsıcak yaz,
Haykırır varlığını avaz avaz.

Söyler Seni nûruyla ay ve güneş,
Sözleri melek şehâdetine eş..

Dalga dalga denizler ‘Hû’ der coÅŸar,
Irmaklar durmadan hep Sana koÅŸar.

Ormanlar uÄŸuldar durur derinden,
Mûsıkîler yükselir her birinden.

Nağmelerle inler bahçeler, bağlar,
El kaldırır Sana tepeler, dağlar..

İsmini yâd eder burçlar felekler,
Yâd ettiÄŸi gibi gökte melekler…

Rikkatle uçan kuşlar Seni anar,
Bir hür mavilikte sonsuza kadar.

Bilen bilir; onların önü açık,
Bilmeyene de lütfeyle azıcık! ..

Pervane gibi ışığa koşanlar,
Her an bir korla yanıp tutuşanlar;

Başları dönmüştür Senin şevkinden,
Mahmûr gezinirler Senin zevkinden.

Senden gayrı her şey onlara ağyâr,
Sensin bu kudsilere biricik yâr.

Duymuşsa Seni bir rûh candan geçer,
Nâm u şandan, inci mercandan geçer.

Sensin her ÅŸeyi var eyleyen kudret,
Sun, hep sunduğun gibi bir inâyet!

Aç ardına kadar kapını bize,
Göster teveccühünü hepimize.

Kalmasın nûruna ermedik gönül,
Kalmadı pek çoÄŸumuzda tahammül…

Bizler Senin elinde birer ‘ney’iz
Her zaman Seni söyleyen nağmeyiz.

Sal gönüllerimize bir inşirah,
Gelsin artık va’deylediÄŸin sabah.

Yıllar var ki, gönüllerimiz kebap,
Rûhlarımızda acı bir ızdırap.

Boynumuz tasmalı birer bendeyiz,
Ä°ltifatını umacak ’sin’deyiz.

Gerçi bazen sarsık, bazen zindeyiz,
Ancak, her dem peygamber izindeyiz.

Doğsun ey Rab beklediğimiz felâh,
Ve dinsin artık her türlü â u vâh!

Gelsin o nûrefşân günlerden haber,
El açıp inlediÄŸimiz bir seher…

Biz neş’eliyken herkes de şendi,
Ruhlara bir uÄŸursuzluk sindi,
Sanki üstümüze belâ indi.